Conditionals (If clauses)

دسته‌بندی: سایر

Type 1: If + present, will + V1 | Type 2: If + past, would + V1

جملات شرطی از دو بخش تشکیل شده‌اند: if clause (شرط) و main clause (نتیجه). نوع اول (First Conditional) برای احتمالات واقعی در آینده است: If + present, will + V1. نوع دوم (Second Conditional) برای موقعیت‌های فرضی یا غیرواقعی است: If + past, would + V1.

  • If it rains, I will stay home. — اگر باران ببرد، خانه می‌مانم.
  • If I were rich, I would travel. — اگر ثروتمند بودم، سفر می‌کردم.

نوع اول (واقعی / آینده)

شرطی که احتمالش زیاد است یا واقعی.

  • If you study hard, you will pass the exam. — اگر سخت درس بخوانی، امتحان را قبول می‌شوی.
  • If it snows, the school will close. — اگر برف ببارد، مدرسه تعطیل می‌شود.

نوع دوم (فرضی / غیرواقعی)

موقعیت خیالی یا بعید به واقعیت.

  • If I had a million dollars, I would buy an island. — اگر یک میلیون دلار داشتم، یک جزیره می‌خریدم.
  • If she knew the answer, she would tell us. — اگر جواب را می‌دانست، به ما می‌گفت.

نکات جایگاه

کاما اختیاری است؛ اگر if clause اول بیاید معمولاً کاما می‌گذاریم.

  • I will call you if I am late. — اگر دیر کنم، به تو زنگ می‌زنم.

مثال‌های بیشتر

  • Unless it rains, we will go hiking. — مگر اینکه باران ببارد، ما پیاده‌روی می‌رویم.

نکته: Unless به معنی «مگر اینکه» معادل if...not است.

یادآوری: نوع اول برای احتمالات واقعی، نوع دوم برای موقعیت‌های فرضی.